Index osób




Albert Saxe-Coburg-Gotha (1819-1861), mąż królowej Wiktorii.
Anna I (1655-1714), królowa Anglii od 1702 roku. Córka Jakuba II i Anny Hyde.
Asquith Herbert Henry (1858-1928), angielski polityk, premier w latach 1908-1916.
Becket Thomas (1118-1170), arcybiskup Canterbury, zamordowany 29 grudnia 1170 z inspiracji króla Anglii Henryka II Plantageneta. Przyczyną konfliktu były konstytucje klarendońskie.
Beckett Samuel (1906-1989), irlandzki pisarz. Urodził się w Dublinie 13 kwietnia 1906 roku. Studiował na Trinity College, a następnie wyjechał do Francji, gdzie spędził większość życia. W 1931 roku Becket wydał studium o Marcelu Prouście. W 1938 r. ukazała się jego pierwsza powieść "Murphy". W czasie wybuchu II wojny światowej przebywał w Dublinie, ale postanowił wyjechać do Francji, gdzie pracował jako robotnik rolny. Najsławniejszym dziełem Becketta jest wydany w 1952 roku dramat "Czekając na Godota" (Waiting for Godot), chociaż większość jego twórczości stanowią powieść. Najbardziej znaną (i prawdopodobnie najbardziej wartościową) jest trylogia, którą tworzą: "Molloy", "Malone Dies" i "The Unnamable". Druga powieść Becketta "Watt" wydana w 1953 roku, była ostatnią napisaną w języku angielskim. Odtąd tworzył już tylko po francusku, chociaż na angielski najczęściej sam swoje dzieła tłumaczył. Beckett bardzo trafnie scharakteryzował swoją twórczość. Zresztą posługując się porównaniem z zaprzyjaźnionym z nim, innym wielkim irlandzkim pisarzem - Jamesem Joycem: "The more Joyce knew the more he could. He's tending toward omniscience and omnipotence as an artist. I'm working with impotence, ignorance". W roku 1961 Beckett poślubił Suzanne Dumesnil, a w 1969 roku otrzymał Literacką Nagrodę Nobla. Zmarł 22 grudnia 1989 roku w Paryżu.
Beresford Jan (1738-1805), urzędnik administracji angielskiej w Irlandii, zasłużony w rozbudowie Dublina. Przeciwnik emancypacji katolików, usunięty z urzędu przez wicekróla Fitzwilliama w 1795.
Berkeley George (1685-1753) irlandzki filozof i duchowny anglikański. Urodził się i większość życia spędził w Irlandii. Ukończył Trinity College w Dublinie. W latach 1729-1731 przebywał w Ameryce. W 1734 został biskupem Cloyne i sprawował tę funkcję aż do śmierci. Anglikanin w Irlandii nie miał wiele do roboty, liczba wiernych nigdy nie była znacząco wyższa od liczby duchownych.:-) Nic dziwnego, że człowiek tej profesji poszukał sobie hobby. Jego hobby była filozofia. Berkeley był empirystą. Według niego jedynym źródłem informacji o świecie (jedynym źródłem poznania) są zmysły. W czym w pełni zgadzał się z poglądami swego wielkiego poprzednika Johna Locke. Nihil est in intellectu, quod non fuerit antea in sensu. Berkeley poszedł jednak jeszcze dalej, był zwolennikiem Immaterializmu - poglądu krańcowo przeciwstawnego materializmowi. Kwestionował on w ogóle istnienie świata materialnego. Uważał, że "istnieć", to znaczy być postrzeganym (esse = percipi). Autor: A New Theory of Vision (1709), Principles of Human Knowledge (1710), Three Dialogues between Hylas and Philonous (1713), Alciphron (1732) oraz Siris (1744).
Boulter Hugo (zm. 1742), prymas kościoła anglikańskiego w Irlandii 1724, arcybiskup Armagh, zwolennik ustawy wykluczającej katolików z życia politycznego państwa.
Bowen Elizabeth (1899-1973), pisarka irlandzka.
Boyle Henry (zm. 1784), earl Shanon, przewodniczący (Speaker) irlandzkiego parlamentu.
Brian Boru Śmiały (zm. 1014), arcykról irlandzki.
Buckingham Jerzy Villiers (1628-1687), doradca Jakuba I i Karola I.
Burke Edmund (1729-1797), pisarz i polityk irlandzkiego pochodzenia.
Butler Thomas (1532-1614), earl Ormonde, opowiedział się po stronie Elżbiety i brał czynny udział w tłumieniu powstania. Carey George (1555-1629), earl Totnes, generał i polityk, krwawo stłumił powstanie irlandzkie za panowania Elżbiety I, gubernator Munsteru 1600-1603.
Carteret Jan (1690-1763) earl Granville, namiestnik Irlandii 1724-1730.
Casement Roger David (1864-1916), irlandzki polityk, dyplomata brytyjski, stracony przez Anglików.
Cavendish Frederic Charles (1836-1882), namiestnik Irlandii.
Clarendon Henry Hyde (1638-1709), wicekról Irlandii 1685-1687.
Connolly James (1870-1916), przywódca Irlandzkiej Partii Socjalistycznej. Po stłumieniu Powstania wielkanocnego stracony przez Anglików.
Cosgrave William Thomas (1880-1965), prezydent Wolnego Państwa Irlandzkiego.
Cromwell Oliver (1599-1658), polityk i wódz, Lord Protektor od 1653.
Cromwell Richard (1626-1712), syn i następca Lorda Protektora. Zrezygnował z władzy w 1659.
Cromwell Thomas(1485?-1540), doradca Henryka VIII.
Davies sir Jan (1569-1626), przewodniczący parlamentu irlandzkiego, zasłynął prześladowaniami katolików, propagował kolonizację wyspy przez Anglików.
Davitt Michael (1846-1906), irlandzki patriota, jeden w założycieli Ligi Ziemskiej 1879.
Delaney, kapelan i opiekun irlandzkich zesłańców do Australii.
Derby Edward Henry Smith Stanley (1826-1893), w latach 1882-1885 minister kolonii przeciwnik autonomii dla Irlandii.
Desmond Gerald Fitzgerald (zm. 1583), walczył z Anglikami, został stracony.
Devonshire Spencer Compton Cavendish (1833-1908), w latach 1870-1874 sekretarz stanu dla Irlandii. Przeciwnik Home Rule jeden z założycieli partii unionistów.
Dillon John (1851-1927),irlandzki polityk, przewodniczący Irish National Federation 1896, po śmierci Redmonda (1918) został przywódcą Partii Narodowej.
Disraeli Beniamin (1804-1881), polityk angielski, premier w latach 1868, 1874-1880, pisarz (nie doceniony przez współczesnych i jak dotąd również przez potomnych:-)).
Downing George (1623-1684), Irlandczyk, W wieku 15 lat wyemigrował do Ameryki. Jeden z pierwszych absolwentów Harvard College (konkretnie drugi:-)). W czasie wojny domowej powrócił do Anglii i opowiedział się po stronie parlamentu. Karierę wojskową zakończył w stopniu pułkownika. Później zasłużył się dla monarchii donosząc na swych kolegów z rewolucyjnych czasów tzw. "królobójców" (tak nazywano w Anglii tych, którzy podpisali wyrok śmierci na Karola I. By odwdzięczyć się za te wszystkie przysługi, Anglicy nazwali na jego cześć jedną z najsławniejszych ulic Londynu. Sławna głównie za sprawą dość często zmieniających się lokatorów spod "dziesiątki" (na Downing Street 10 mieści się siedziba angielskiego rządu, a dokładnie premiera i Ministerstwo Spraw Zagranicznych 'Foreign Office').
Drake Francis (ok. 1540-1596), żeglarz, dowódca angielskiej floty.
Edward III (1312-1377), król Anglii od 1327 roku.
Edward V (1470-1483), król Anglii od 1483, zamordowany przez Ryszarda III.
Edward VII (1841-1910), król Anglii od 1901.
Elżbieta I (1533-1603), królowa Anglii od 1558 roku.
Essex Robert Devereux (1567-1601), syn Waltera Devereuxa i Letycji. Absolwent Cambridge. W 1587 mianowany koniuszym koronnym. Po śmierci Leicestera, który był jego ojczymem, został faworytem Elżbiety. W 1589 roku wziął udział w zakończonej fiaskiem wyprawie Drake'a na Portugalię. Wyprawa ta skończyła się dla niego dużo lepiej, niż dla samego głównodowodzącego, który został zdymisjonowany. Essex wrócił z niej opromieniony sławą bohatera, m.in. wyzwał na pojedynek dowódcę garnizonu lizbońskiego. Stawką pojedynku miała być portugalska stolica. Po śmierci króla Francji Henryka III, walczył na czele angielskich sił interwencyjnych po stronie Henryka IV. Hojnie obdarzał szlachectwem odznaczających się żołnierzy, zwiększając jeszcze w ten sposób swoją popularność. W 1592 r. odwołano go do Anglii. Wkrótce został najbardziej wpływowym człowiekiem na dworze. W 1596 Elżbieta mianowała go, jednym z głównodowodzących wyprawą angielską na Kadyks. Dowództwo w działaniach na morzu sprawował lord Howard of Effingham, a w operacjach lądowych Essex. Anglicy zdobyli miasto, a gubernator Medina Sidonia musiał wydać rozkaz zatopienia znajdującej się w porcie floty, by nie wpadła w ręce Anglików. W 1599 Essex mianowany został Lordem Namiestnikiem Irlandii z zadaniem stłumienia powstania, które objęło wówczas już niemal całą wyspę. Jeszcze w tym samym roku, wbrew wyraźnym rozkazom Elżbiety, opuścił Irlandię i powrócił do Londynu. Zamknięto go w areszcie domowym. Wkrótce został wprawdzie zwolniony, ale Elżbieta pozbawiła go większości dochodów. W niedzielę 7 lutego 1601 roku, Essex próbował przeprowadzić zamach stanu. Próba zakończyła się niepowodzeniem, a przywódca rebelii i jego przyjaciel Lord Southampton skazani zostali na śmierć. Essexa stracono 25 lutego na dziedzińcu Tower. Southamptona Elżbieta ułaskawiła.
Farrell John (1935-1979), angielski pisarz. Autor powieści Troubles (1970), której akcja osadzona jest w Irlandii latach 1919-1021, czyli w czasie wojny o niepodległość.
Filip II (1527-1598), król Hiszpanii od 1555 roku.
Fitzgerald Edward (1763-1798), irlandzki polityk, walczył po stronie Amerykanów w wojnie o niepodległość.
Fitzgibon John (1749-1802), prawnik i urzędnik, kanclerz Irlandii w latach 1789-1802.
Fitzmaurice Jakub FitzMaurice FitzGerald (zm. 1579), walczył z Anglikami.
Fitzwilliam William Wentworth (1784-1833), polityk zwolennik równouprawnienia katolików w Irlandii, namiestnik Irlandii 1795 r. po kilku miesiącach odwołany.
Gladstone William (1857-1898), polityk angielski. Trzykrotny premier w latach 1868-1874, 1880-1885, 1892-1894.
Grattan Henry (1724-1820), irlandzki polityk i prawnik. Długoletni poseł w latach 1775-1797 w parlamencie irlandzkim, w latach 1805-1820 w parlamencie brytyjskim.
Grenville William Wyndham (1759-1834), polityk, w latach 1782-1783 sekretarz stanu dla Irlandii. Zwolennik równouprawnienia katolików.
Grey Henry George (1802-1894), polityk angielski, zwolennik przyznania koloniom większej niezależności, doprowadził do likwidacja barier celnych dla towarów Irlandzkich, ale do końca życia pozostał przeciwnikiem Home Rule.
Grey lord Leonard (zm. 1541), namiestnik w Irlandii w latach 1536-1537.
Griffith Artur (1872-1922), irlandzki polityk, drukarz, założyciel i wydawca The United Irishman (1899) założył partie Sinn Fein (1906), wiceprezydent Republiki Irlandzkiej (1918), prezydent Wolnego Państwa Irlandzkiego po ustąpieniu De Valery. Zmarł wkrótce po wybuchu wojny domowej w niewyjaśnionych okolicznościach.
Grzegorz VII Hildebrand (1020-1085), papież od 1073 roku.
Grzegorz XIII Ugo Buonacampagni (1502-1582), papież od 1572 roku.
Hadrian IV Nicolas Breakspear (1100-1159), papież 1154 roku.
Harrison Thomas (1606-1660), Zastępował Cromwella podczas jego pobyty u Irlandii.
Henryk II Plantagenet (1133-1189), król Anglii od 1154 roku. W latach 1171-72 podporządkował sobie znaczną część Irlandii.
Henryk III (1207-1272), król Anglii od 1216 roku. Syn Jana bez Ziemi.
Henryk VII (1457-1509), król Anglii od 1485 roku.
Henryk VIII (1491-1547), król Anglii od 1509 roku.
Holinshed Rapheal (zm. 1580?) autor (problematycznej wartości:-)) kronik Irlandii, Anglii i Szkocji.
Holland Henryk Ryszard Vassall Fox (1773-1840), polityk - whig. Przeciwnik Home Rule.
Hyde Wawrzyniec (1641-1711), wicekról Irlandii w latach 1700-1703.
Ireton Henry (1611-1651), zięć Cromwella, namiestnik Irlandii.
Jakub I (1566-1625), król Anglii od 1603 roku.
Jakub II (1633-1701), król Anglii 1685-1688.
Jan bez Ziemi (1167-1216), król Anglii od 1199 roku. W 1177 roku jego ojciec Henryk II Plantagenet przekazał mu Irlandię w lenno.
Jerzy I (1660-1727), król Anglii od 1714 roku.
Jerzy II (1683-1760), król Anglii od 1727 roku. Założyciel British Museum (1753).
Jerzy III (1763 -1820), król Anglii od 1760 roku. Za jego panowania za jego panowania zawarta została unia pomiędzy Irlandią i Wielką Brytanią (1801).
Jerzy IV (1769-1830), król Anglii od 1811 roku.
Joyce James (1882-1942), irlandzki pisarz, jeden z najwybitniejszych twórców dwudziestego wieku. Urodził się 2 lutego 1882 roku w Dublinie w niezbyt zamożnej katolickiej rodzinie. Joyce ukończył studia na University College w Dublinie i w 1902 roku wyjechał do Paryża, gdzie studiował medycynę. Wkrótce jednak, sytuacja rodzinna (jego matka była śmiertelnie chora) zmusiła go do powrotu. Nie przebywał w Irlandii zbyt długo i już w 1904 roku wyemigrował, tym razem na stałe, wraz z swoją dziewczyną Norą Barnacle. Nora podobnie jak (powiedzmy to na jej usprawiedliwienie) przeważająca większość populacji, w tym również wydawców, nie miała za grosz zrozumienia, dla twórczości swego życiowego partnera. Joyce najwyraźniej był zdania, że do małżeństwa należy dojrzeć, bowiem na sformalizowanie związku zdecydował się dopiero w wieku 49 lat. Na emigracji utrzymywał się głównie z nauczania angielskiego. Mieszkał w Szwajcarii, Włoszech i Francji, a wolne chwile wypełniało mu pisanie i starania o wydanie swych dzieł. Ukończony w 1905 roku cykl nowel "Dublińczycy" (Dubliners) udało mu się wydać dopiero po niemal 10 latach po odrzuceniu go przez kilkudziesięciu wydawców. Joyce pracował nad swoimi największymi dziełami bardzo długo wielokrotnie je przerabiając. Nad "Portretem artysty z czasów młodości" (A Portrait of the Artist as a Young Man) pracował 10 lat, a najwięcej czasu poświęcił swojemu ostatniemu dziełu "Finnegans Wale", bo aż 16 lat. Najsłynniejszym utworem Joyce'a jest "Ulisses" (Ulysses) wydany w 1916 roku. Akcja powieści toczy się w ciągu jednego dnia, 16 czerwca 1904 roku, a dokładnie zaczyna się o ósmej rano tego dnia, a kończy o trzeciej w nocy dnia następnego. I koncentruje się na przeżyciach trójki głównych bohaterów. Oprócz wymienionych dzieł, Joyce napisał jeszcze dramat "Wygnańcy" (Exiles) i tomik poezji "Jabłuszka po pensie" (Pomes Penyeach). Dla poznania atmosfery Irlandii tamtych czasów, najistotniejszym z dzieł artysty, jest autobiograficzny "Portret artysty z czasów młodości." Joyce zmarł 13 stycznia 1941 roku w Zurichu.
Karol I (1600-1648), król Anglii od 1625 roku.
Karol II (1630-1685), król Anglii od 1660 roku.
Katarzyna Aragońska (1485-1536), pierwsza żona Henryka VIII (1509-1533).
Kildare Gerald Fitzgerald (zm. 1513), angielski namiestnik Irlandii.
Klemens VII Giulio de Medici (1478-1534), papież.
Kolumba św. (521-597), misjonarz irlandzki. W roku 563 założył klasztor na wyspie Iona, który był głównym irlandzkim ośrodkiem misyjnym na Szkocję. Po 590 r. Kolumban przebywał w Galii, gdzie utworzył opactwa w Luxeuil i Bobbio.
Laud William (1573-1645), arcybiskup Canterbury, doradca i stronnik Karola I. Skazany na śmierć i ścięty.
Law Andrzej Bonar (1858-1923), polityk, Szkot urodzony w Kanadzie. Z wyznania był prezbiterianinem młodość spędził w Glasgow, gdzie ukończył gimnazjum i rozpoczął dobrze się zapowiadającą karierę kupiecką. W 1890 roku został członkiem Izby Gmin, a dwa lata później rządu. Przywódca konserwatystów od 1911 roku. Law był zdecydowanym przeciwnikiem Home Rule. Zaangażował się w podgrzewanie antyirlandzkich nastrojów w Ulsterze. W październiku 1922 roku został premierem. Zrezygnował z urzędu w maju 1923 roku i wkrótce potem zmarł na raka.
Lovell Franciszek (1454-1487), faktyczny przywódca powstania Lamberta Simnela. Najprawdopodobniej zginął w bitwie pod Stoke, która przesądziła o porażce Simnela.
MacDonagh Thomas (1878-1916), poeta irlandzki, stracony przez Anglików za udział w Powstaniu Wielkanocnym.
MacManus Terence Bellew (1823-1860), irlandzki patriota.
Malthus Thomas Robert (1766-1834), ekonomista angielski.
Maria I (1516-1558), zwana (Bloody Mary), królowa Anglii od 1553 roku. Córka Henryka VIII i żona Filipa II.
Markiewicz Kazimierz Józef (1874-1932), mąż Konstancji:-). Zgodnie z częstą praktyką naszych rodaków - mienił się za granicą hrabią.
Markiewicz Konstancja z domu Gore-Booth (1868-1927), irlandzka działaczka niepodległościowa, skazana na śmierć po Powstaniu Wielkanocnym (wyroku nie wykonano). Minister pracy w niepodległej Irlandii.
Massue Henryk de (1648-1720), żołnierz w służbie Wilhelma III, wódz naczelny w Irlandii.
McAleese Mary (ur. 1951), irlandzki polityk i prawnik. Urodziła się 27 czerwca w Belfaście. Skończyła prawo na Uniwersytecie Królowej w Belfaście (Queen's University of Belfast). W 1976 roku poślubiła Martina McAleese. Mają trójkę dzieci. Pracowała jako adwokat a następnie powróciła na uczelnie. Karierę naukową zakończyła jako profesor prawa i prorektor. W 1997 roku wybrała wybory prezydenckie zostając pierwszym prezydentem pochodzącym z Ulsteru.
McCarthy Justyn (1830-1912), pisarz i polityk irlandzki.
Mitchell John (1815-1875), prawnik i patriota irlandzki, związany z "Młodą Irlandią".
Monk George Albemarle (1608-1670), żołnierz, dowodził w Irlandii, w 1652 walczył z rozkazu Cromwella przeciwko Szkotom, odegrał kluczową rolę w przywróceniu władzy dynastii Stuartów.
Mornington Ryszard Colley (1760-1842), angielski polityk, w latach 1821-1821 minister dla Irlandii.
Mountjoy Charles Blount (1563-1606), angielski namiestnik Irlandii.
Nelson Horacy (1758-1805), admirał angielski.
Newman John Henry (1801-1890), angielski teolog, przywódca "Ruchu oksfordzkiego" (Oxford Movement), Prąd w Kościele anglikańskim, który dążył do zbliżenia z Kościołem rzymskokatolickim. W 1845 r. Newman przeszedł na rzymski katolicyzm i przyjął święcenia kapłańskie w Rzymie. Przejście Newmana na katolicyzm było naturalną konsekwencją jego wcześniejszych poglądów. Uważał on, że "39 Artykułów" nie jest sprzeczne z katolicyzmem, a co za tym idzie, Kościół anglikański nigdy nie przestał być częścią Kościoła katolickiego. Newman odegrał dużą rolę w utworzeniu Uniwersytetu Katolickiego w Irlandii. W 1951 r. został jego rektorem i pełnił tą funkcję aż do zamknięcia Uniwersytetu w 1858. W roku 1879 Newman został kardynałem. Pozostawił po sobie liczne publikacje. Napisał m.in. The Idea of a University Defined, Apologia pro Vita Sua, The Grammar of Assent, The Dream of Gerontius.
Norfolk Thomas Howard (1473-1554), namiestnik Irlandii, po skazaniu na śmierć Katarzyny Howard (jego bratanicy), trafił do Tower, gdzie był więziony do 1553 roku.
O'Brien Flann (1910-1966), irlandzki pisarz i dziennikarz. Prawdziwe nazwisko Brian O'Nolan. W 1939 r. ukazała się jego najlepsza powieść At Swim Two Birds, prawdziwą sławę przyniosło mu jednak dopiero jej drugie wydanie, które ukazało się po 1960 roku. Napisał jeszcze powieści The Third Policeman (1940), An Beal Bocht (1941), The Hard Life (1961) i The Dalkey Archive (1964). Głównym źródłem utrzymania O'Nolana było dziennikarstwo, współpracował m.in. z "Irish Times".
O'Brien Jakub Bronterre (1805-1864), Irlandczyk, związany z ruchem czartystów.
O'Brien William Smith (1803-1864), przywódcza Młodej Irlandii.
O'Ceallaigh Sean (1882-1966), prezydent Irlandii (1945-1959).
O'Connell Daniel (1775-1847), irlandzki patriota. Urodzony 6 sierpnia 1775 roku w Cahirciveen (hrabstwo Kerry) w katolickiej rodzinie ziemiańskiej. Kształcił się w Belgii i Francji, a następnie studiował prawo w Londynie. Po powrocie do Irlandii w pracował jako adwokat. Warto przypomnieć, że dopiero Catholic Relief Act z 1793 roku w pełni umożliwił katolikom uprawianie profesji prawniczych. Szybko ujawniły się jego wybitne talenty oratorskie. Pierwsze publiczne przemówienie do mieszkańców Dublina O'Connell wygłosił 13 stycznia 1800 r., sprzeciwiając się w nim stanowczo unii z Anglią. Głównym celem, który w dalszej działalności politycznej sobie stawiał, było pełne równouprawnienie katolików, a w późniejszym czasie również zerwanie unii. Z pośród środków, które do realizacji tych celów mogły prowadzić, O'Connell zdecydowanie wykluczał walkę zbrojną. W 1802 r. poślubił swoją kuzynkę Mary O'Connell. W roku 1823 założył Związek Katolicki (Catholic Association), a w październiku 1829 r. ostatecznie wycofał się z palestry i całkowicie poświęcił polityce. By mógł się utrzymać - czasy dla polityków były ciężkie, bo za swoją ze wszech miar pożyteczną pracę nie otrzymywali pieniędzy:) - organizowano w Irlandii specjalne publiczne zbiórki, zwane "The O'Connell Tribute". Przypomnijmy, iż w 1828 roku Izba Gmin przyjęła Catholic Relief Bill, który dopuścił katolików do zasiadania w parlamencie i większości urzędów, a w 1840 roku przyjęty został Municipal Reform Act, który umożliwił im dostęp do funkcji w samorządzie. W 1841 r. O'Connell wybrany został burmistrzem Dublina. Był pierwszym katolikiem na tym urzędzie od czasów króla Jakuba II. W lutym 1847 roku O'Connell wyruszył z pielgrzymką do Rzymu, by modlić się o wybawienie ojczyzny od głodu. Do Irlandii już nie wrócił. Zmarł 15 maja w Genui.
O'Connor Feargus Edward (1749-1855), irlandzki prawnik, redaktor "The Northern Star". Związany z ruchem czartystów.
O'Donnell Rory earl Tyrconnel (1575-1608), głowa rodu O'Donnellów, wiele lat poświęcił walce z Anglikami. W 1607 nie stawił się na wezwanie Jakuba I i razem z Tyrone uciekł z Irlandii.
O'Grady Standish Jakub (1846-1928), irlandzki pisarz i działacz związkowy.
O'Mahony Jan (1816-1977), irlandzki patriota, działacz Bractwa Republikańskiego, przywódca Fenian Brotherhood.
O'Neill Hugo earl Tyrone (1540-1616), głowa rodu O'Neilów, przywódca powstania przeciwko Anglikom, w 1599 zawarł układ z Essexem.
O'Nolan Brian (1910-1966), irlandzki pisarz i dziennikarz. Pisał pod pseudonimem Flann O'Brien. W 1939 r. ukazała się jego najlepsza powieść At Swim Two Birds, prawdziwą sławę przyniosło mu jednak dopiero jej drugie wydanie, które ukazało się po 1960 roku. Napisał jeszcze powieści The Third Policeman (1940), An Beal Bocht (1941), The Hard Life (1961) i The Dalkey Archive (1964). Głównym źródłem utrzymania O'Nolana było dziennikarstwo, współpracował m.in. z "Irish Times".
O'Shea Katarzyna (1845-1921), kochanka, a od 1890 r. żona Parnella.
O'Shea William Henryk (1840-1905), irlandzki polityk, mąż kochanki Parnella.
Ormonde Jakub Butler (1665-1745), namiestnik Irlandii, opowiedział się po stronie Wilhelma III.
Palmerson Henry John Temple (1784-1865), angielski polityk, premier w latach 1855-1858, 1859-1865).
Pankhurst Emelina (1858-1928), twórczyni ruchu sufrażystek.
Parnell Karol Stewart (1846-1891), irlandzki polityk.
Patryk św. (ok. 389-461), patron Irlandii, przeprowadził chrystianizację Wyspy.
Pearse Patryk (1879-1916), przywódca Powstania Wielkanocnego. Po jego upadku, rozstrzelany przez Anglików.
Peel Robert (1788-1850), angielski polityk, premier w latach 1828-1830 i 1841-1846.
Pembroke Richard de Clare Strongbow (zm. 1176). jeden z wasali Henryka II.
Petty sir William (1623-1687), ekonomista i lekarz. Był sekretarzem namiestnika Irlandii Henryka Cromwella.
Pitt William Młodszy (1759-1806), polityk, dwukrotny premier Anglii w latach 1783-1801 i 1804-1806.
Pitt William Starszy (1708-1778), polityk angielski, premier w latach 1798-1778.
Plunket Oliver (1629-1681), arcybiskup Armagh, prymas Irlandii. Oskarżony o spisek na życie króla i skazany na śmierć.
Poynings Edward (1459-1512), gubernator Calais, namiestnik angielski w Irlandii.
Raleigh Walter (1552-1618), żeglarz, poeta i pisarz. "Wysławił" się m.in. wymordowaniem w Irlandii oddziału hiszpańskich żołnierzy, którzy mu się wcześniej poddali.
Redmond John Edward (1856-1918), polityk irlandzki. Po śmierci Parnella stanął na czele tych posłów, którzy do samego końca popierali wielkiego irlandzkiego przywódcę. Po wybuchu I wojny światowej udzielił Anglikom pełnego poparcia.
Rory O'Connor arcykról Irlandii.
Ryszard I Lwie Serce (1157-1199), król Anglii od 1189 roku.
Ryszard York (zm.1483), syn Edwarda IV, zamordowany z rozkazu swego stryja króla Ryszarda III.
Salisbury Robert Artur Talbot Gascoyne-Cecil (1830-1903), angielski polityk. Premier w latach 1885-1886, 1886-1892 i 1895-1902. Przeciwnik Home Rule.
Schomberg Fryderyk Herman (1615-1690), najemnik i dowódca wojskowy. Walczył w Irlandii na służbie Wilhelma Orańskiego.
Shaw George Bernard (1856-1950), irlandzki pisarz, laureat nagrody Nobla w 1925.
Simnel Lambert (zm. 1525), podawał się za Edwarda earla Warwicka. Postawiono go na czele buntu przeciwko Henrykowi VII.
Smith Adam (1723-1790), szkocki ekonomista. Autor m.in. "Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations".
Stafford Thomas Wentworth (1593-1641), polityk angielski, doradca Karola I, namiestnik Irlandii.
Stanhope William (1690-1756), namiestnik Irlandii w latach 1746-1750.
Stead W. T. (1849-1912), angielski dziennikarz, brał udział w kampanii prasowej polegającej na kompromitowaniu Parnella, często przy użyciu fałszywych argumentów.
Strzelecki Paweł Edmund (1797-1873), podróżnik i odkrywca, w czasie Wielkiego głodu brał udział w organizowaniu pomocy dla Irlandczyków.
Valera Eamon De (1882-1975), jeden z największych przywódców irlandzkich. Urodzony w Nowym Yorku. Syn Hiszpana i Irlandki, Absolwent Royal University w Dublinie. Student - a następnie nauczyciel - matematyki. Za udział w Powstaniu Wielkanocnym 1916 skazany został na śmierć. Interwencja ambasady Stanów Zjednoczonych sprawiła, że karę zamieniono mu na dożywotnie więzienie. Na mocy powszechnej amnestii wyszedł na wolność już w następnym roku. Od 1917 r. przywódca Sinn Fein. W maju 1918 roku został ponownie aresztowany. 3 lutego 1919 r. udało mu się zbiec z więzienia w Lincolnie, a następnie wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Prowadził tam kampanie na rzecz niepodległości swojej ojczyzny. Udało mu się zebrać ponad 5 mln dolarów. Po wybuchu wojny o niepodległość w 1919 wybrany został "premierem" (President of an Irish republic government). Brał udział w pokojowych rozmowach z Anglikami, ale ostatencznie traktatu zawartego 6 grudnia 1921 roku nie podpisał. A gdy 7 stycznia następnego roku parlament irlandzki (Dail Ireann) traktat zaakceptował, De Valera podał się do dymisji i zapowiedział walkę pełną niepodległość. W lecie 1923 wezwał swoich zwolenników do zaprzestania walk, co zakończyło wojnę domową. W roku 1926 De Valera założył partię Fianna Fail. W 1932 r. partia ta wygrała wybory, a De Valera został premierem i sprawował ten urząd aż do 1948 roku. Funkcję premiera pełnił jeszcze dwukrotnie, w latach 1951-54 i 1957-59. W 1959 r. wybrany został prezydentem. W 1973 r. wycofał się z życia publicznego. Umarł w Dublinie końcem lata (29 sierpnia) 1975 roku. A był to rok pamiętny, bo wtedy urodził się autor niniejszej strony:-).
Walpole Robert (1676-1745), polityk angielski, premier w latach 1721-1742.
Warbeck Perkin (1474-1499), pretendent do korony, więziony i ścięty z rozkazu Henryka VII.
Warwick Edward (1475-1499), ostatni z Plantagenetów, więziony przez Henryka VII. Za próbę ucieczki z Tower skazany na śmierć i stracony.
Wellington Arthur Wellesley (1769-1852), "the Iron Duke", pokonał Napoleona pod Waterloo (1815). Premier w latach 1828-1830. To właśnie za jego rządów dokonało się równouprawnienie katolików.
Wentworth Thomas Strafford (1593-1641), polityk angielski, doradca Karola I, namiestnik Irlandii.
Wiktoria (1819-1901), królowa angielska od 1837 roku. Żona Alberta Sachsen Cobourg Gotha. Cesarzowa Indii od 1876 roku.
Wilhelm III Orański (1650-1702), król Anglii od 1689 roku. Stathouder Holandii.
Wilhelm IV (1765-1837), król Anglii od 1830 roku.
Wilson Henry Hugo (1864-1922), marszałek, szef sztabu głównego Wielkiej Brytanii, zlikwidowany przez IRA.
Wyclife John (1320-1384), profesor i rektor jednego z kolegiów w Oksfordzie. Inicjator tłumaczenia Biblii na język angielski. Papież Grzegorz XI oskarżył go o herezję, a sobór w Konstancji potępił jego poglądy.
Wyndham George (1863-1913), angielski polityk, w latach 1900-1905 minister dla Irlandii. Zwolennik uwłaszczenie irlandzkich dzierżawców.